در اوایل سال 1738، دانشمند سوئیسی، دانیل برنولی، جریان آب را با استفاده از روش فشار دیفرانسیل بر اساس اولین معادله برنولی اندازه گیری کرد. بعدها، دانشمند ایتالیایی GB Venturi استفاده از لوله ونتوری را برای اندازه گیری جریان مطالعه کرد و نتایج خود را در سال 1791 منتشر کرد.
در سال 1886، هرشل آمریکایی، لوله ونتوری را به یک دستگاه اندازهگیری عملی برای جریان آب توسعه داد.
از اوایل تا اواسط قرن بیستم، اصول اولیه اندازهگیری به تدریج به بلوغ رسید و مردم دیگر تفکر خود را به روشهای موجود محدود نکردند، بلکه کاوشهای جدیدی را آغاز کردند.
در دهه 1930 روش هایی برای اندازه گیری سرعت جریان مایعات و گازها با استفاده از امواج صوتی پدیدار شد. در حالی که روشهای اندازهگیری جریان با استفاده از امواج صوتی مورد بررسی قرار گرفت، تا جنگ جهانی دوم پیشرفت چشمگیری نداشتند. در سال 1955 بود که فلومتر Maxson با استفاده از روش گردش آکوستیک برای اندازه گیری دبی سوخت هواپیما معرفی شد.
از دهه 1960 به بعد، ابزارهای اندازه گیری شروع به توسعه به سمت دقت و کوچک سازی کردند.
با توسعه سریع فناوری مدار مجتمع، دبی سنج های اولتراسونیک با فناوری حلقه قفل فاز-به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته است. کاربرد گسترده ریز رایانه ها قابلیت اندازه گیری جریان را بیشتر بهبود بخشیده است. به عنوان مثال، سرعت سنج های لیزری داپلر می توانند سیگنال های پیچیده تری را پس از تجهیز به ریز رایانه ها پردازش کنند.