دما یک کمیت فیزیکی است که درجه گرمی یا سردی یک جسم را مشخص می کند و یک پارامتر اندازه گیری مهم و همه جا در تولید صنعتی و کشاورزی است. اندازه گیری و کنترل دما نقش حیاتی در تضمین کیفیت محصول، بهبود کارایی تولید، صرفه جویی در انرژی، تضمین ایمنی تولید و ارتقای توسعه اقتصادی ملی ایفا می کند. با توجه به استفاده گسترده از اندازه گیری دما، سنسورهای دما رتبه اول را در بین انواع سنسورها دارند و تقریباً 50٪ را به خود اختصاص می دهند.
سنسورهای دما به طور غیرمستقیم دما را با مشاهده چگونگی تغییر خواص یک جسم با دما اندازه گیری می کنند. بسیاری از مواد و اجزاء دارای خواصی هستند که با دما تغییر می کند و در نتیجه مواد متنوعی برای استفاده به عنوان سنسور دما مناسب است. پارامترهای فیزیکی یک سنسور دما که با دما تغییر می کند عبارتند از: انبساط، مقاومت، ظرفیت خازنی، نیروی الکتروموتور، خواص مغناطیسی، فرکانس، ویژگی های نوری و نویز حرارتی و غیره. با توسعه تولید، انواع جدیدی از سنسورهای دما به ظهور خواهند رسید.
از آنجایی که محدوده اندازه گیری دما در تولیدات صنعتی و کشاورزی بسیار گسترده است و از صدها درجه زیر صفر تا هزاران درجه بالای صفر متغیر است، سنسورهای دما ساخته شده از مواد مختلف فقط در محدوده دمایی خاصی قابل استفاده هستند.
روش های تماس بین سنسورهای دما و محیط اندازه گیری شده به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: تماسی و غیر تماسی. سنسورهای دمای تماس نیاز به تماس حرارتی با محیط اندازه گیری شده دارند تا از تبادل حرارت کافی اطمینان حاصل کنند و به همان دما برسند. این نوع سنسور عمدتاً شامل سنسورهای مقاومتی، ترموکوپل ها و سنسورهای دمای اتصال PN می باشد. حسگرهای دمای غیر تماسی نیازی به تماس با محیط اندازه گیری ندارند. در عوض، دما از طریق تابش حرارتی یا همرفت محیط اندازهگیری شده اندازهگیری میشود. این نوع سنسور عمدتاً شامل سنسورهای دمای مادون قرمز است. مزیت اصلی این روش اندازه گیری دما توانایی آن در اندازه گیری دمای مواد متحرک (مانند دمای باربری قطاری که به آرامی در حال حرکت است یا دمای کوره سیمان در حال چرخش) و اجسام با ظرفیت گرمایی کم (مانند توزیع دما در یک مدار مجتمع) است.